Ümit Ve Gayret

Farika Teymur

Bazan neş‘e dolarsın, bozan hüzün yüreğim,

Nasıl da halden hale bürünürsün yüreğim,

Bazen ye ‘se düşersin görüp karanlıkları,

Dersin: “Daha çok mu var görmeğe ışıkları?”

Görerek tuzakları her köşede kurulu,

Haykırırsın adeta canevinden vurulu.

Kurbağalar ağlarında çırpınıp duruyorken,

Saadete susamış dudaklar kuruyorken,

Dersin: “Ya Rab! Ne olur, biraz gür olup sesim

Ulaşsaydı onlara, ulaşsaydı nefesim.

Şu taşan hislerimi anlasaydı herbiri

Kalplere can verseydi sonsuz hayat iksiri

Fakat işte ne hazin, yanlarımda ellerim

Sadece ızdırabla acı ile inlerim.”

Elbet hüzün dolarsın, elbet hüzün yüreğim

Fakat, bozan ümide bürünürsün yüreğim.

Görerek pembe pembe açan tomurcukları,

Bir müjde ümidiyle gözlersin ufukları.

Dersin: “Her kış ardından mutlaka gelir bahar

Her gecenin ardından aydınlanır ufuklar,

Çiçek solar, tohumlar saçılır da toprağa,

Taptaze renkler ile hazırlanır açmağa.”

Sen de heryer çiçekle dolsun istersen eğer,

Onlara sevgi ile şefkatle eğil yeter.

O zaman herbir tohum bin tomurcuk verecek;

Çiçekler açılacak, yapraklar yeşerecek,

Kalkıp yıkık çardaklar dört bir elden yukarı

Cennetten bir köşeye dönüvermiş bağları

Bir eşsiz ihtişamla süslenip donatacak

Güller sümbüller başka bir saadet katacak

İşte o dem, bir yeis bir ümid dolan kalbim

Tıpkı bir yaprak gibi titreyip solan kalbim

Diyecek ki: “ümitmiş herbir derdin ilacı

Ümitle hafiflermiş azalırmış her acı.

Ümit düşkün kollara bedenlere kuvvetmiş,

İnsanı insan yapan çalışmakmış, gayretmiş...

En menhus bela iken yeis, mahzun kalplere

Ümitle büyük ruhlar, ulaşmışlar zafere!”