Doğ Ey Güneşim

DOĞ EY GÜNEŞ’İM

Haktan gelen rahmet yüce devletsin

Şefkat dolu sinen bize nimetsin

Asırlar geçti kayboldu güneşin

Anlatır seni garibler kardeşin

Hatırlarız unutulan kadrini

Müjdeledin sevdik gariblerini

İlmin iraden gücün ışık ışık

Varısın bu gönüller sana asık

Söylenir âlemde sıdkın emanetin

Delili bunlar sendeki risaletin

Acizdir beser karsısında her an

Yeter davana delil sade Kur'an

Sardın çevreni kışta bahar gibi

Bize armağansın rahmet sahibi

Akla sen verdin hakikat dersini

Terbiye eyledin insan nefsini

El ettin sevginle yarıldı kamer

Gökler hâlâ senin vecdinle döner

Daim kalblerin mahhubu canı

Basların tacı ruhların sultanı

Kutlu sesinle ölüler dirildi

Kovdun vahşeti kemale erildi

Değil kalbler, zikretti seni taşlar

Sevdi inandı arsa değdi baslar

El attın yanmış ağaçlar yeşerdi

Mu'cizen ne güzel yemişler verdi

Ne kutlu armağan mi’racın senin

O güzel tapınma bas tacın senin

Allah a götüren sah yolu açtın

Hep bize ağladın neye muhtaçtın

Yüce halvette ümmetim dedin hep

Sır mıdır ey resul sır mıdır sebep

Ondört asır çiçek açtı varlığın

Şimdiyse zulmündeyiz barbarlığın

Su halimizle ümmetim der misin

Yoksa ebedi bize küser misin

Ne olur ey resul bir y önel bize

Olsun kardeşlerin kutlu el bize

Bugün zaman sana dünden de muhtaç

Doğ ey güneş bize tekrar kucak aç

M. Garib