Sızıntı Arşivi

Kasım 1986 · s. 412 · 1 dakikalık okuma

Deniz Yılanları Hakkında SonTespitler

S. Server · Zooloji

Omni’den S. Server

Sarı kemer çizgilerine sahip deniz yılanları “Pelamis platurus” sürüngenler arasında sayıca en fazladır. Bu canlılar üzerinde çalışan mütehassıslar son derece zehirli bu yılanların, suni derilerin geliştirilmesinde model olarak kullanılabileceğini belirtmektedirler.

Yassı vücudlu ve 80- 90 cm uzunluğundadırlar. Kuyrukları kürek şeklindedir.Umumiyetle deniz satıhlarında beslenirler. Denize daldıklarında burun delikleri kapanabilecek hususiyette yaratılmıştır.

Vücudun tuz dengesini bozacak kadar tuzlu sularda yaşadıklarından dillerinin altına adeta bir pompa gibi çalışarak alınan sudaki fazla tuzu dışarı atan bir gudde yerleştirilmiştir. Onlar su altında bile oksijen ihtiyacının %20 sini doğrudan doğruya sudan osmos vasıtasıyla alabildiğinden bir saate yakın su altında kalabilmektedirler. Bilim adamları, yüksek atmosfer da vurgun hadisesiyle karşılaşmazlar. Bunun sebebi yine fazla azotun osmos yoluyla dışarı gönderilmesidir. Ancak bu mekanizma tam olarak açıklanamamaktadır..

Pelamis isimli bu deniz yılanının derisi suyu kontrollü olarak geçirme hususiyetine sahiptir. Çözeltilerde çözücü olarak kullanılan su, daima az yoğun ortamdan çok yoğun ortama hareket ettiği için normal şartlarda yılanın vücudundaki suyun daha yoğun olan deniz suyuna geçmesi ve yılanın su kaybetmesi gerekir. Yüce Yaratıcı’nın kurduğu ince ve hassas mekanizmayla bu hayvanlar su kaybına uğramazlar. Bu hayvanların derilerinde bulunan yağ ihtiva eden hücreleri hususi bir nizamda yerleştirildiğinden, bu kompozisyon hayvanın vücudundan su kaybını ve tuzun vücuda girişini yavaşlatır. Bu canlıların vücuddan su kaybını ve tuzun girişini yavaşlatan derileri üzerinde ileride yapılacak araştırmalar, su ve tuz kaybı problemleri olan yanık kişilerin iyileştirilmesine basamak olabilir. Ayrıca ileride geliştirilmesi düşünülen suni derilerin nasıl yapılabileceği hususunda ipuçları sağlayabilir.