Nisan 1991 · s. 137 · 1 dakikalık okuma
Benim Kaderim
BENİM KADERİM
Tıkandı hep yollar gelmiyor nur
Yıkıldı gönül kayboldu huzur
Korursa beni Yaradan korur
Kalmadı gayrıya güvenim benim.
Dışarda bahar varmış kış varmış
Kimi güler kimi ise ağlarmış
Şafak söktü hava yine kararmış
Takılmış bir yere güneşim benim.
Sararmış yaprak titriyor dalda
Arı can veriyor yaptığı balda
Balık suda hürdür çırpınır ağda
Demir atmış geceye seherim benim.
Elimde kadeh bade doludur
Aşk şarabı içmek eren yoludur
Derler ki derman dertte bulunur
Dönmedi sevince kederim benim.
Tutturdum bir nağme sözü bulunmaz
Dolaştım kışırda özü bulunmaz
Kaldım bir yokuşta düzü bulunmaz
Zehir oldu dilime şekerim benim.
Yakup’um dedim, ağlatmadılar
Yusuf'um dedim, bırakmadılar
İnsanım dedim, hiç bakmadılar
Kalmadı dünyada değerim benim.
Dertliyim dostlar bilin dertliyim
Sılayı özledim gelin dertliyim
Beklenen baharı ben de beklerim
Açmadan solar güllerim benim.
Yol verin dağlar yol verin bana
Kavuşayım ben de haber salana
Bilirim gerçi herkes varır da O'na
Hasret olur hep kaderim benim.
Selim Nureddin