Tabiat Eczanesinden Yeni Bir İlaç

Eski çağlardan beri tabibler ve tabiat araştırmacıları tabiatı büyük bir eczane olarak görmüşler, çeşitli hastalıkları bu eczaneden topladıkları bitkilerle tedavi etmişlerdir. İşte bu bitkilerden biri de "oğul otu" isimli olanıdır. Bu bitkinin çiçekleri limon kokuludur. Eski Roma yazarları "Plinius" ve"Columella" birinci yüzyılda tıpta böyle limon kokulu bir çiçeğin kullanıldığından bahsetmektedirler. 1100'lü yıllarda tabiat araştırmacısı "Hildegard von Bıngen" eseri "Physica"da bu çiçeğin 15 çeşit bitkinin şifasını ihtiva ettiğini söyler.

Büyük medihlere mazhar olan bu bitkinin değişik türleri vardır, ancak şifalı olanları beyaz veya açık mavi açan çeşididir. (Melissa officinalis). Şifa hususiyeti sarımsı keskin ve sert kokulu olan eterik yağdan kaynaklanır. Bu yağ temel madde olarak "Citral", "Citronellal" ve "Genariol" ihtiva eder. Bu bileşikler sinir sistemini sakinleştirir ve teskin eder. Herseyden önce sinirlilikte, kalp şikayetlerinde, mide hastalıklarında, bir tabibin gözetiminde kullanılıp, tesirleri takip edilir. Gerekli tedbirler alındığında, iyi neticeler verdiği gözlenmiştir. Bununla birlikte limon kokulu bu çiçek günümüzün çok görülen ve "vegatative dystonıe" diye adlandırılan, teknolojik cağın hastalıkları olan bas ağrılarında, mide ağrılarında, kalp şikayetlerinde, rûhi hastalık ve baskılarda faydalıdır. İç organlara bağlı olan sinir sistemini güçlendirir. Bu tür hastalık ve şikayetlerde, damıtmak suretiyle çay gibi içerek veya sürüp oğusturarak veya banyo suyuna koyarak aktifliği sağlanabilir. Hatta bazı konservelerde ve salatalarda da kullanılabilir. Gördüğümüz gibi bazan içinde yaşadığımız çevrenin ve içinde bulunduğumuz teknolojik çağın getirmiş olduğu hastalıkları bazan küçük bir nebat ile tedavi edebilmek mümkündür.

Günümüz insanının maruz bulunduğu rûhi ve psikolojik baskıların tabiatın bağrında yetişen bitkilerle tedavi edilebilmesi bize bir kere daha tabiatın büyük İlâhî bir eczahane olduğunu bildirmektedir.

Kosmos'dan Derleyen: Hal id Yavaş