Sürpriz Veda

SÜRPRİZ VEDA

* * *

— Hacı Kemal Erimez’e.. —

Ölüm kapı önünde bir davetsiz konuk,

Kimine muştuyla, kimine hasretle gelir;

Hiç beklenmedik bir yerde ansızın belirir..

Ötesi ya bir cennet bahçesi ya bir kovuk...

Ruh, bu dünyadan kaçmak için heyecanda,

Soluklar ard arda ve nefesler boğuk boğuk;

Herkeste hafakan, mevta ortada sopsoğuk,

Azrâil’in solukları duyulur her yanda.

Yalnız yaşayan yalnızlık içinde ölür,

Bu kapkara vahşetle düşer-kalkar-emekler,

Ufku, inancı korkusuna korkular ekler,

Sonra gider ruhundaki yokluğa gömülür...

Mümine öteler ses verir kendi sesinden,

Bir damla gibi düşse de, ummana ulaşır;

Aşar kendi çerçevesini ve sonsuzlaşır,

Kurtulur fani varlığın dar hendesesinden.

Erer ruhanilerin gezindiği bahçeye

Ve gök kuşağı gibi taklar altında yürür,

Yol boyu neşeler yağar, sevinçler köpürür;

Anlar neymiş bu uzun yoldaki sırlı gaye...