Gözyaşların

GÖZYAŞLARIN

Yıllardır bağrını yakan o azap,

Rahmet bulutlarıymış, anlayamadık;

Kimsesiz günlerinin dostu ızdırap,

Ballardan tatlı, en kutlu azık.

İnledikçe odanda kış geceleri.,

Kan çiçekleriymiş bağrında açan;

Çocuksu hülyalarımızı süsleyen peri,

İşveyle, nazla yıllarca kaçan.

Çeşme-i çeşminden dökülen sular,

Kurumuş gözlerde çağlayan oldu;

Gönlünde biriken en saf arzular,

Kupkuru çöllerde bağ bostan oldu.

Zümrüde dönse de karşı yamaçlar;

Acılar kalbinde ateşten hevenk..

Ruhunda şaklayan demir kırbaçlar,

Bütün cehennemlerin azabına denk...

Gözyaşların bize en duru kaynak.

Sunamadık gerçi bir demet çiçek..

Başka iklimlerde soluyan şafak,

Bir gün bütün acılarımı dindirecek.

Tahâ F. Ünal