Bir Ama Çocuğun Tahassürü

BİR AMA ÇOCUĞUN TAHASSÜRÜ

(Küçük yaşta annesini kaybeden bir arkadaşıma; Şükretmesi için!.. Âmâ olmadığına!.)

İşitiyorum ki: Güneş pek güzel!.. Ya güller; Çay kenarında, suyun üzerine sarkan çiçekler;

Ve nâzik nâzik öten kuşlar ve böcekler;

Çok güzel manzaralar arzedermiş!...

İşitiyorum ki: Gökyüzünde ışıklar görünürmüş;

Denizin dalgaları gözyaşları gibi hazin süzülürmüş;

Onun üzerinde, gemilerin dahi yürümesi;

İnsanı hayrete götürürmüş!..

Lâkin ben ne o gürültüsünü işitmekte olduğum denizi;

Ne o renkli çiçekleri, gökyüzünü, güneşi;

Ne de aydınlığı görmediğim için;

Müteessir değilim!..

Hayır Allah'ım, hayır!..

Şu fânî âlemin güzelliğinden hiç birini;

Arzû edecek değilim!..

İllâ.. Heyhât!.. Anacığımı göreydim!..

R. Sümeyye Sarıgöz