Efendim

EFENDİM

Yine hicranla seni andı gönül,

Tende canım, ruh-u revanım Canan,.

Andıkça hasretlere yandı gönül;

Ne olur kıl artık vuslata şayan.!

Hem sevip hem ağlayan biçareyim,

Kararsız, derbeder ve avareyim,

Yıkılıp dökülmüş bir viraneyim;

Hal-i hazinim tam mevsim-i hazan..

Güller gülse de ağlıyor hep bülbül,

Bir dert küpü adeta şimdi gönül;

Bilmem mümkün mü bu hale tahammül?

Ruhumda Ah-u zar, dilimde figan.

Yanıp kebap oldum ümidim yıkma!

İtab et, ama ağyara bırakma!

Vefasız bir kulum cürmüme bakma!

Vasf-ı hale ne hacet her şey ayan...

Bilirsin gayri imdat edecek yok;

Gönlümü dertten azad edecek yok;

Kıtmiri başka abad edecek yok,

Hatırım virane, gözlerim giryan

Gel vur mızrabını da kalbimi söylet!

Vur ruhuma nağmelerini dinlet!

Ve gönlüme geleceğini vadet!

Vaat et ki kalmadı dizimde derman..!