Bataklıktaki Gül Kokusu

Kahrediyorum dünyama!

Yıllardır ruhum bir hücrede mahpus, fikirlerimdeyse pranga.

Kahroluyorum hülyama!

İlhamlarım tutuklu ve işkence altında benliğim

Evet, ben bir taş hücredeyim, benimle gezen benimle yürüyen!

Ruhum beden peşinde, bedenimi ise ruhsuzca sürükleyen: Hayattan bezginliğim.

Hayatım avize üstünde bir mum, gittikçe eriyen, eridikçe aydınlatan.

Ömür ağacım, geçen her saniyeye pişman.

Henüz zamanın, sönmeden ışıkları, dehşetle gördüm hakikati:

Öz bedenim dahi bana düşman!

İşte, devletleri dahi yıkan sebep, bir kaç kelimeden ibaret:

Zevk, sefahet, eğlence ... ve nihayet; cinayet!

Topu üç—beş heceye sıkışmış,

Sonsuzu yutup medeniyetler yıkmış.

Benim kavgam da seninle; ey, insan düşmanı!

Sefih asrın maddeciliğinin kustuğu vahşet,

Haydi yalan felsefe, durma!

Kışta bir bahar daha bahşet.

Bağrımı yırtarcasına açıp,

Aşılmaz bir set gibi durup önünde, haykırsam:

Yeter,

Artık kararan buluta değil ondan inecek yağmura bak!

Bağrını toprak yapanlarla beraber; bilmem,

Müjdelerin yoğurduğu adam ben miyim,

Yılların makûs talihini değiştirebilir miyim.

Zekvan AYVAZ